Bram Berkien - Sports Lifestyle Photographer

Bram Beurkien - Lifestyle Sports Photographer

Bram is een naar zijn eigen woorden een active lifestyle photographer. Omdat ik hier als fotograaf nog nooit van gehoord had was ik erg benieuwd naar zijn verhaal. Zijn foto’s inspireerde mij om een stap verder te gaan in mijn eigen fotografie, waardoor ik dit interview graag wilde doen. Na vele online gesprekken was het duidelijk dat deze fotograaf een geheel andere kijk heeft op de business dan de meeste collega’s. Hij zoekt naar diepgang en is vooral een specialist in zijn eigen niche.

Lees hier het interview wat ik met hem deed en daarna een analyse en conclusie over wat je kan leren van Bram. Ook heb ik bovenstaand portret van hem gemaakt aan de hand van zijn verhaal. 


Martin: Zou je mij kunnen vertellen wie je bent?

Bram: Mijn naam is Bram en ik ben 30 jaar. Ik noem mezelf ‘active lifestyle photographer’.  Dit betekent dat ik de lifestyles van atleten vastleg. Ik bewonder mensen die toffe dingen doen. Van hen schiet ik actiefoto’s, maar ook portretten en ik probeer de ‘lifestyle kant’ van deze sporten vast te leggen. Volgens mij kan dit merken enorm aanspreken; zowel sportmerken, de sporters als consumenten kunnen zich ermee identificeren.

Martin: 30 dus, ben je in een soort midlife crisis beland?

Bram: Nee hoor, dat valt gelukkig wel mee. Ik ben wel op het punt in mijn leven aangekomen dat ik steeds meer nadenk over wat ik bereikt heb en vooral, wat ik nog wil bereiken.

Martin: waarom noem je jezelf ‘active lifestyle photographer’ en niet gewoon sportfotograaf?

Bram: Ik vind het woord ‘sportfotograaf’ best afgezaagd klinken. Als ik daaraan denk, zie ik een man voor me die bijvoorbeeld alleen langs de lijn op het veld sneaky foto’s zit te maken. Zo zie ik mezelf absoluut niet. Ik vind het juist een uitdaging om met de sporters in contact te komen en hun lifestyle te begrijpen.

Martin: Wat is de voornaamste reden dat we jouw werk moeten volgen?

Bram: Ik heb best hele toffe dingen gedaan. Bijvoorbeeld voor Adidas, daarnaast is PSV is een van mijn vaste opdrachtgevers. Verder denk ik dat ik een eigen stijl heb, ik probeer fotografie als een soort stills uit films te benaderen, bijvoorbeeld door gebruik van licht, het uitkiezen van het beste moment en de nabewerking. Ik vind het jammer dat het fotograferen van sport vaak wordt gezien als een journalistieke bezigheid en daarom foto’s bijvoorbeeld vaak natuurgetrouw worden nabewerkt. Dan laat je als fotograaf echt een enorme kans liggen om de emotie en het gevoel van het moment over te brengen in de foto.

Martin: Wat deed je precies voor Adidas?

Bram: De opdracht was voor Adidas Outdoor. Jaarlijks organiseren zij een grote klimwedstrijd in Duitsland. De beste klimmers wereldwijd worden ingevlogen. Alles wordt voor ze vergoed. Ik heb van alle pakweg 50 klimmers op locatie een portret geschoten. Na afloop van de wedstrijd heb ik vervolgens de handen van elke klimmer vastgelegd, je kon zo mooi zien hoe verweerd de handen zijn. Het was een productieklus, maar dit waren echt de Cristiano Ronaldo en Lionel Messi van de klimsport. Daarnaast heb ik ook in Luxemburg een door hen gesponsorde klimmer een dag gevolgd en ben ik naar Sheffield gevlogen om twee van hun klimmers te fotograferen tijdens een grote wedstrijd.

Martin: Voor mij klinkt het alsof klimmen echt een topsport is.

Bram: Ja momenteel is het erg aan het groeien. Het wordt steeds meer een volwaardige topsport, die trouwens in 2020 ook naar de Olympische Spelen gaat. Vele grote merken zijn er mee bezig, klimmers worden bijvoorbeeld gesponsord door Red Bull, Adidas en The North Face.

Martin: Zie jij jezelf als een specialist op dit vlak?

Bram: Ja best wel. Er zijn wereldwijd niet zoveel klimfotografen. Dat is een pluspunt voor mij. Tegelijk gaat er op dit moment nog niet super veel geld om in de sport, maar dat kan wel eens gaan veranderen. Ik probeer me echter iets breder te proflieren met bijvoorbeeld ook Nederlandse sporten als voetbal en hardlopen.

Martin: Wat zijn volgens jou de ingrediënten die een goede klimfotograaf nodig heeft?

Bram: Het juiste licht gebruiken en vooral goede poses. Een slechte klimfoto wordt gemaakt wanneer je een klimmer op het verkeerde moment fotografeert of bijvoorbeeld van onderen (de weinige charmante buttshot).

Martin: Zou je iets kunnen vertellen over de businesskant van een active lifestyle fotograaf?

Bram: Enerzijds kun je de editorial kant op en je richten op tijdschriften. Dat is niet de hoek waar ik zit. Je kunt ook meer voor de merken en de achtergrond verhalen gaan.  Het is wel gewoon commercieel allemaal, dat zeg ik heel eerlijk. Het moet vooral bruikbaar zijn voor een merk. Zo had ik gisteren toevallig een fotoshoot op een sportclinic waar Dirk Kuyt bij aanwezig was. Dan is het wel de bedoeling dat het merk dat hem sponsort goed in beeld is. Daar gaat het om, dat juist hun naam in beeld is. Ik denk dat als je je daarvan bewust bent, dat je goed als sportfotograaf kunt leven. En je moet er vooral aan mee willen doen.

Martin: Is het iets waar je sowieso aan mee moet doen of kun je ook een beetje je eigen ding ervan maken?

Bram: Je moet echt wel bereid zijn om het merk in beeld te laten komen, anders is het natuurlijk niet interessant voor hen om je in te huren. Het uiteindelijke doel is dat het merk zich moet kunnen profileren. Tegelijk denk ik dat merken er ook van kunnen profiteren als ze heel oprecht verhalen over door hen gesponsorde atleten brengen en niet zozeer hun eigen naam proberen te pushen. Hier heb ik onlangs een artikel over geschreven (http://www.sportnext.nl/berichten/waarom_atleten_inzetten_voor_visuele_storytelling_goud_kan_zijn_voor_merken)

Martin: Voelt het niet een beetje alsof je je ziel verkoopt?

Bram: Dat vind ik een goeie vraag! Ik zie mezelf niet als een kunstenaar, ik fotografeer en ik wil ervan leven, dat maakt mij dus eerder een ondernemer. Als dit daarvoor nodig is dan ja, ben ik best bereid om dat er voor te doen. Je moet daarin gewoon realistisch zijn, anders moet je overwegen om vrij werk te gaan schieten of autonome kunst te maken. Dan hoef je namelijk nergens rekening mee te houden. Klanten huren mij in om wat ik doe. Ze vragen mij toch met een reden. Overigens schiet ik wel degelijk ook veel vrij werk natuurlijk.

Martin: Ik wil graag heel kort van je weten wat jouw ding is, wat je vindt dat er mist en wat je zou willen toevoegen?

Bram: Filmische fotografie die de sport net een wat stoerder episch randje geeft. Dat probeer ik zelf door bijvoorbeeld gebruik te maken van tegenlicht en mezelf vrijheid te geven in de nabewerking.

Martin: Wat vind jij het grootste nadeel van sportfotograaf zijn?

Bram: Ik ben van mening dat sportfoto’s over het algemeen saai zijn. Ik vind ze heel feitelijk zonder gevoel en emotie erin, ik voel er niet echt iets bij. Ik vind het een uitdaging om mezelf te onderscheiden van de gemiddelde sport fotograaf.

Martin: In de sportwereld heb je een klein aantal grootheden, zij hebben een episch verhaal en randje. Maar als je het zo bekijkt is het meerendeel van de sporters dus niet een boegbeeld voor inspiratie?

Bram: Het klopt inderdaad wel dat het overgrote deel van sporters geen rolmodel of absolute top zijn. Tegelijk denk ik dat ook iemand die op zijn eigen niveau hard zwoegt een mooi verhaal en interessante beelden op kan leveren. Maar je hebt wel gelijk: foto’s van topsporters zien er gewoon beter uit. Los van de bekende gezichten ziet alles wat zo’n topper doet er gewoon veel heftiger uit.

Martin: Ik denk dat het best een uitdaging is om fotografie of storytelling te maken over mensen die falen. Alles wordt groots uitgemeten als iemand alles wint. Neem bijvoorbeeld Max Verstappen.

Bram: Ik vind het merk ‘Under Armour’ wat dat betreft erg inspirerend. Zij maken filmpjes van bijvoorbeeld Michael Phelps waar je hem alleen ziet trainen. Je ziet hem huilen, vieze dingen eten en allemaal testen doen. Dat vind ik echt heel vet. Je ziet heel duidelijk zijn tegenslagen en toewijding die hij heeft voor de sport. Dat is niet zomaar een winverhaal ofzo, dat is gewoon keihard trainen. De underdog is ook een interessante angle voor verhalen over sport en kan vaak rekenen op de sympathie van de kijker. Zie dit jaar alleen al Leicester City, IJsland op het EK etc.

Martin: Ik heb bij zulke trends wel een beetje het idee dat ze ook weer overwaaien. Een soort van flavour of the month, even zijn ze populair maar daarna vinden de mensen het niet meer zo boeiend.

Bram: Klopt wel, als zo’n underdog eenmaal tot de gevestigde orde behoort worden ze misschien wel minder interessant. Daarom vind ik juist de weg daar naartoe zo interessant. Juist de focus op de struggle van die atleten is een interessante trend. In de sportwereld is dat toch wel de ontwikkeling van de afgelopen jaren. Het is niet zozeer het succes maar vooral de reis die een sporter heeft gemaakt om daar te komen. De struggle wordt marketing, Under Armour heeft dat concept bijvoorbeeld compleet omarmd. Ik zie daar eigenlijk ook wel een functie voor mezelf. Ik wil met topatleten werken en hun lifestyle vastleggen, dat is mijn droom. Dat je niet alleen hun hoogtepunten ziet, maar juist ook het trainingskamp waar ze zich kapot zweten en een blessure oplopen. Daar wil ik bij zijn!

Martin: Je wilt er niet per se bij zijn als ze een blessure oplopen, maar vooral dat je dat vastlegt omdat het belangrijk is begrijp ik. Wat is dan jouw struggle als ondernemer zijnde? Waar zitten jouw blaren?

Bram: Dat zit hem in editen. Ik schiet heel veel foto’s, dat is erg belangrijk voor mij. Ik wil zeker niet opscheppen maar ik vind dat ik erg goed ben in het juiste moment pakken. De gezichtsuitdrukkingen in de sport, die zijn zo belangrijk. Door het schieten van onwijs veel foto’s, kun je juist net dat ene moment vastleggen. Dat moment dat de ledematen van de sporter in de meest atletische pose zijn en zijn gezichtsuitdrukking ook optimaal is. Echt in millisecondes zit het verschil tussen een kneus en een topatleet. Dit betekent wel dat ik vaak met honderden of zelfs duizenden foto’s zit, waarvan ik er uiteindelijk bijvoorbeeld maar 20 gebruik.

Martin: Ik probeer dagelijks terug te gaan naar het gevoel dat ik een klein jongetje was op de basisschool. Die periode in je leven weet je dat je eigenlijk alles nog kan bereiken. Dat kan eigenlijk alleen door met extreem goeie mensen om te gaan. Ik heb weleens gedacht: Ik ben echt een slechte fotograaf. Nog geen maand later was ik zoveel beter dat ik dat in elk geval niet meer hoefde te zeggen. Er is echt zoveel wat ik nog kan leren, dat gevoel is heerlijk.

Bram: Dat heb ik nog best vaak hoor. Dan kan ik bijvoorbeeld iets totaal niet, er zijn zoveel mensen die beter zijn. Maar ik vind dat je vaak ook de neiging hebt om het werk van alle fotografen op één grote hoop te gooien en dat je dan denkt dat dat één persoon is die alles kan. Maar je moet het meer zien als allemaal losse fotografen met hun eigen specialiteiten. Die zijn niet per se beter, maar ze doen gewoon ander werk. Dat kun je moeilijk met elkaar vergelijken.

 

Conclusie & Analyse.


Voor het interview had ik mij verdiept in zijn fotografie om te kijken of er iets uit kon leren. Zoals ik vaker doe bij veel fotografen is een soort common element vinden in zijn fotografie en hieronder heb ik drie dingen die sterk naar voren komen:
 

1. Hij gebruikt veel aardtonen om zijn foto’s een hele unieke feel te geven. 
Zijn favoriete sport om te fotograferen is “Boulderen” (rotsklimmen voor de leek) waar dit erg goed bij past en dit is iets wat ik ga overnemen. Niet het gebruiken van de zelfde kleuring (zoals ik in zijn portret heb getracht te bereiken). Maar het feit dat je de kleurenpaletten aanpast aan je doelgroep.

2. Hij gebruik niet alleen blije gezichten.
Sport gaat niet altijd over winnen, maar over de energie die je erin stopt. Over de emotie die je erin legt en dit vangt hij soms prachtig in de rauwe emoties die niet altijd even flattering zijn, maar juist zo belangrijk om vast te leggen. Ik heb hiervan geleerd dat niet alles mooi en netjes hoeft te zijn, maar dat alle emoties belangrijk zijn om vast te leggen.

3. Hij vertelt een verhaal in series.
Een enkele foto op zichzelf kan heel erg mooi zijn. Maar het verhaal wordt soms past vertelt aan de hand van meerdere foto’s. Hij laat van sporters het begin, de progressie maar ook het verhaal achter de sporter zien. Voor velen is dit heel erg abstract, maar fotografie gaat niet altijd om een scherp plaatje maken wat er mooi uitziet. Zonder diepgang en zonder verhaal is het alleen pixels op een scherm. Ik pak nu voor elke shoot een moment om na te denken over wat ik wil vertellen en schaaf dat tijdens het werken bij als ik voel dat dat nodig is.

Bekijk hieronder een kleine selectie van zijn werk.

Bezoek Bram zijn website www.bramberkien.com voor meer van zijn werk.